.

چند روز پیش تهران بودم و فرصتی بود تا سراغی از حسن سربخشیان بگیرم او از هنرمندان ارزشمندی ست که در حوزه عکاسی خبری و اجتماعی جایگاه ویژه ای دارد. حسن در جشنواره فیروزه زحمت بسیاری كشید و به قول خودش ادای دینی كرد به شهری كه درآن بالیده و قد راست كرده بود.

از هر دری سخنی رفت، سربخشیان از اختتامیه جشنواره خاطره ای گفت كه دوباره زخم كهنه ما دهن باز كرد:

به محض اینكه مراسم اختتامیه تمام شد هنوز سالن خالی نشده بود و هنوز عكاسان برگزیده در حلقه علاقمندان گیر بودند و هنوز .... كه یكی از عكاسان پیشكسوت تبریز به سراغم آمد و بدون هیچ مقدمه ای گفت: داوری می توانست طور دیگر و جور دیگر باشد!!  و سربخشیان می گوید من ماندم كه در جواب چه باید بگویم؟ و گفتم: بعله، حتماً داوری جور دیگر و طور دیگر می توانست باشد.حتماً.

نمی دانم این هنرمند را می شناسم یا نه ولی این روحیه را به خوبی می شناسم، به خوبی!

ما مردمی هستیم كه كار نمی كنیم تا در جایگاه پاسخگویی قرار نگیریم.ما مردمان همیشه منتقد، مردمان همیشه ناراضی و ... نمی دانم چرا این جور مواقع همیشه به یاد شخصیت كوتوله كارتون گالیور می افتم با آن تكیه كلام «من می دونم كه نمیشه».

چرا اراده ای در ما نیست كه ما را از وضعی كه داریم به وضعی كه باید داشته باشیم رهنمون شود، چرا؟

چرا یاد نمی گیریم كه وقتی كسی یا جمعی كار بزرگی را به سرانجام رسانده است باید نخست او را دست مریزاد گفت بعد به انتقاد از كارش پرداخت.چرا نمی توانیم با همراهی کارهای بزرگ در لذت آنها شریک شویم؟

من از مدیران نابلد فرهنگی و کوتوله این شهر که ردای بزرگی بر تن کرده اند و هنرشان چوب لای چرخ گذاشتن است گله نمی کنم بلکه گله من از متوجه آدمهای موجهی ست که مدام از فقر فرهنگی این شهر نالیده اند اما هماره منتقد نظاره گر بوده اند.

تبریز به حد کافی آدم نظریه پرداز عصا قورت داده منتقد!دارد ولی اندکند آنها که جرات کار کردن در این فضای مه آلود را در خود احساس می کنند.به قول آن بزرگ هنر آن است که برخیزی و قدمی فرا پیش بگذاری.   

باید عوض شویم وگرنه جهان تغییر نخواهد یافت.

منبع :http://chelle.mihanblog.com/